Reklama:
rozliczenie produkcji
Struktura niewytwarzająca jest to kompozycja komórek produkcyjnych o charakterze podstawowym i pomocniczym wraz spośród ich wewnętrznymi powiązaniami kooperacyjnymi występującymi w procesie wytwórczości.
Elementarną komórką produkcyjną istnieje stanowisko robocze, które jest często wymienione jako KP0. W systemie produkcyjnym stanowisko robocze nie występuje samodzielnie, lecz w celowo połączonych zgrupowaniach. Takie celowe łączenie stanowisk roboczych w większe jednostki nazywa się projektowaniem struktury produkcyjnej. Struktura produkcyjna wstaje przez grupowanie stanowisk roboczych KP0 w celi produkcyjne stopnia pierwszego KP1, które łączy się w komórki stopnia wtórego KP2 itd.
Jeżeli wyłonionym w ten sposób komórkom produkcyjnym przyporządkujemy samodzielne kierownictwo (administracje), to powstaną komórki produkcyjno-administracyjne (KPA), natomiast ich zestaw nazwiemy strukturą produkcyjno-administracyjną.
KP1 – dom, linia produkcyjna
KP2 – oddział wytwórczy
KP3 – wydział wytwórczy
KP4 – zakład wytwórczy
KP5 – jednostka
Przy projektowaniu budowie produkcyjnej rudymentarnym problemem istnieje znalezienie odpowiedzi na kolejne pytania:
1) Jak pozyskać produkcję n detali, które należy doprowadzić do realizacji w m czynnościach na s wielorakich stanowiskach roboczych?
2) W ilu tudzież w których społecznościach rozmieścić s podejść roboczych zaś gdy te grupy wzajemnie powiązać?
3) Jaką wyselekcjonować specjalizację projektowanych komórek (technologiczną czy przedmiotową)?
4) Jak powiązać poszczególne fazy technologiczne procesu niewytwórczego?
Tworzenie struktury produkcyjnej można odnosić się jako kombinatoryczne łączenie postępowań roboczych natomiast komórek wyższych stopni, lub też kombinatoryczne grupowanie detali postanawianych do wykonania w zaobserwowanej komórce wytwarzającej.
W praktyce modnego są dwie tendencje tworzenia struktury produkcyjnej:
tendencja technologiczna (specjalizacja technologiczna) – opierająca się na kanon technologicznego podobieństwa procedurze stosowanej na danych stanowiskach roboczych. Jest to połączenie stanowisk roboczych jednego wariantu i jednego typu, które fundują w ten sposób np. siedlisko tokarek, wiertarek itp.
tendencja przedmiotowa (specjalizacja przedmiotowa) – opierająca się na kryterium współpracy różnych stanowisk roboczych przy egzekwowaniu określonego wyrobu lub szkoły wyrobów podobnych pod względem konstrukcyjno-technologicznym. W implikacji takiego postępowania powstaje np. gniazdo tarcz, kół zębatych
Na przedmiotową branżę można postanowić się, jeżeli wskaźnik spożytkowania maszyn a urządzeń będzie wystarczająco wysoki.
Możliwość wariantu specjalności struktury podlega od konkretnych warunków produkcyjnych. W charakterze kryterium wyboru jest dozwolone przyjąć dzielnik łącznych wydatków, a konkretnie jego minimalizację.
Z=Ko+Ktr+Kpt+Ktpz+Spm+Spr+Spow+Spl+Si
Ko – koszt bezpośredni obróbki
Ktr – nakłady na transport
Kpt – koszty specjalności w toku
Ktpz – koszty przezbrojeń
Spm – straty podyktowane przestojem obrabiarek
Spr - straty spowodowane przestojem robotników
Spow - straty spowodowane nieadekwatnym wykorzystaniem powierzchni
Spl - straty spowodowane nadmiernym rozbudowaniem planowania
Si – inne straty
